به یادت با شقایق همنشینم

عروج می کند !...

می پرم ز خواب !

نه کویر , نه سراب

در سرم ولی کسی هوار می زند :

خسته ام از این کویر »

« دستهای کوچک مرا بگیر

هنوز...

شکسته روی دو پاها , نه مثل بعضی ها

غرور عاشقیم را , نه مثل بعضی ها

نه ! حرف ماندن و رفتن نبود ای زیبا

سه چهار کلمه فقط ؛: متهم شما هستید !

سکوت ساده ی من بی جواب ماندن بود ؟!

کجا؟ چگونه , تو آیا گذاشتی روزی

تو رد پا به دل ما گذاشتی روزی!

چقدر ساده مرا جا گذاشتی روزی !

چراغ ,آینه , خورشید , چیست چشمانت؟

شبیه نرگس و آلاله نیست , چشمانت !

روزی با دسته گل میایی دیدنم . با یک نگاه مهربون . همون نگاهی که سالها ارزو داشتم ولی ازم دریغ میکردی . گریه میکنی و بهم میگی دلت برام تنگ شده ولی من فقط نگاهت میکنم . وقتی میری سنگ قبرم از اشکات خیس میشه

آدمك ! آخر دنياست بخند

آدمك!مرگ همينجاست بخند

دستخطي كه تو را عاشق كرد

شوخي كاغذي ماست بخند

آدمك! خر نشوي گريه كني

كل دنياااااااا سراب است بخند

آن خدايي كه بزرگش خواندي

به خدا مثل تو تنهاست بخند!

قطره های باران را می پرستم؛

هر قطره...

که صدای چکاچکش به روی قطره های پیش...

ترانۀ محبت را ترتیل می کند،

یعنی...

فرشته، هست...

 خدا... هست.

 از کسی پرسیدم :

همین که من عشقم واقعی باشه کافیه ؟

بهم گفت : دوست داری عاشق کسی بشی که عاشقت نیست ؟

گفتم : نه .

گفت : دوست داری کسی رو تو قلبت جا بدی که تو واسش مهم نیستی ؟

گفتم : نه

گفت : دوست داری واسه کسی بمیری که جون تو واسش مهم نیست ؟

گفتم : نه

گفت :

حاضری غرورتو به خاطر کسی بشکنی که ...

توی اغوش کسی باشه که ....

از لب کسی بوسه بگیری که ....

 عشقتو باور نداره ؟

گفتم : نه .

گفت :

پس عشق تو هر چقدر هم واقعی باشه چون یک طرفه هست بازم کافی نیست

عاشقت خواهم ماند بی آنكه بدانی دوستت خواهم داشت بی آن كه بر لب آرم در دل خواهم گفت بی هیچ سخنی گوش خواهم داد بی هیچ اندوهی در آغوشت خواهم گریست بی آن كه حس كنی در تو آب خواهم شد بی هیچ گرمایی كنار آشیانه ی تو آشیانه می كنم و فضای آشیانه را پر از ترانه می كنم می پرسند : به خاطر چه زنده ای؟ و من برای زندگی تو را بهانه می كنم

شبی از پشت يك تنهايي نمناك و باراني

تو را با لهجه ی گل هاي نيلوفر صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

پس از يك جست وجوي نقره اي در كوچه هاي آبي

 احساس تو را از بين گل هايي كه در تنهاييم روييدند

 با حسرت جدا كردم

به تقاص چه گناهي بايد اينجوري بسوزم
واسه ي يه اشتباهي چه اومد به حال و روزم
مگه من چه كرده بودم كه چنين شكسته قلبم
اه از اين خيال چشمات كه منو گرفته از من
رسم اين دوره زمونه شده عاشق كشي اما
بيچاره عاشق خسته كه شده تارك دنيا
حالا باز حرفاي مردم ميشينه توي خيالم
كي ميشه دل بسوزوني تو براي حال زارم
هميشه تو رو تو خوابها توي رويا ها مي بينم
براي يه لحظه ي ناب تو ي آغوشت مي شينم
ولي اين فقط يه خوابه منم و يه دل خسته
به خدا كه چشم به راهتم پشت اين دراي بسته